Andalucië.09

over dit reisverslag.

2009-07-13T18:16:00.003+02:00

Gezien dit reisverslag als blog is opgebouwd, staat het begin onderaan. Dus als je het verslag chronologisch wil lezen, scroll dan door naar het einde en begin met het laatste item, de eerste dag van onze reis en ga zo dag per dag verder.

Je kan ook in de kolom hiernaast waar de hoofdstukken in chronologische volgorde staan, per dag aanklikken, zo lees je een stuk makkelijker het reisverhaal van begin tot einde.

Vul gerust aan met eigen ervaringen, of geef opmerkingen wat je vindt van dit blog of onze reis. Of geef ons nog meer redenen en excuses om terug te gaan, het kan gerust geen kwaad. Mocht dit verslag een inspiratie zijn om zelf naar Andalucië te trekken, het is mooi meegenomen. Hou ons op de hoogte van jullie ervaringen. Als er nog vragen zijn of opmerkingen (over spellingsfouten en niet werkende links bijvoorbeeld), laat me gerust iets weten.Veel leesgenot, wij hebben alvast van onze reis genoten, maar dat mag duidelijk zijn na de lectuur en de foto's.

/luc

Thuis, zondag 19 april 2009

2009-07-13T17:55:00.003+02:00

Na een goede nachtrust, checken we uit en rekenen we af. De prijzen zijn terug het dubbele van de prijzen in Spanje. Maar het heeft deugd gedaan.

De terugreis verloop heel vlot. We scheren door de Landes, en zien tijdig een politieman achter zijn wagen met mobile radar. We vertrokken om 10.00 h en 1065 km later staan we om 18.00 h terug thuis. Het eerste rode licht hadden we in Knesselare.

Thuis nemen we vlug een douche om terug te vertrekken naar Antwerpen, Lenny Kravitz treed nog eens op voor ons. De 12'997 anderen hebben geen idee welke reis we er op zitten hebben.

terug naar huis, deel 1. zaterdag 18 april 09

2009-07-13T17:35:00.005+02:00

De terugweg zetten we een dag vroeger in dan dat we mogen, maar zondagavond is de laatste dag van de schoolvakantie, en we zijn toch nog altijd meer dan 2000 km van huis.

We kozen voor de kortste weg terug, aan de zijde van de atlantische oceaan. Het gaat ook vlugger want je rijdt het grootste deel op de vlakte, zowel in Spanje als in Frankrijk.

Donderdag zijn we nog wat inkopen gaan doen. In de supermarkt hebben en voorraad rode wijn, cava en natuurlijk porto ingeslagen. Bij een lokale olijfperserij Germán Baena heb ik enkele flessen olijfolie gekocht. We wilden ook nog een olijfboompje meebrengen, maar dat zal voor een andere keer zijn. De bodem van de koffer ligt vol flessen, daarop komt de bagage. Zo geen gekletter tijdens het rijden.

Onderweg hebben we een goed bed met een lekkere tafel gereserveerd. Villa Stings in Saubusse.

Het hotel is een klassieke woning aan de rand van het dorp, in alle rust voor het water.
We maken nog een avondwandeling voor het diner wordt geserveerd.
We eten het menu met veel asperges, het restaurant zit zo goed als vol.
Het smaakt heerlijk en ook de fles plaatselijke wijn kunnen we appreciëren.
Meer details heb ik niet, we zijn te veel onder de indruk van wat vooraf ging.

Inderdaad een aangenaam hotel met een zeer goede tafel.

Alhambra, Granada, vrijdag 17 april 09

2009-07-13T14:17:00.006+02:00

deze foto in zeer groot formaat.

Het orgelpunt van onze pelgrimstocht, het Alhambra.
Ik kan niet genoeg benadrukken dat je hiervoor op voorhand tickets moet bestellen via internet
Het is mogelijk om daar tickets te kopen, maar wij gingen dus buiten het seizoen, en 's morgens om negen uur was het al uitverkocht.
Je kan dan wel op het terrein en de generalife, het alcazaba en het paleis van keizer Karel bezoeken, maar je geraakt niet binnen in de Nasridenpaleizen en laat nu net dat zijn die de reis de moeite waar maakt.

Op je ticket staat het uur aangeduid waarop je de paleizen binnen mag, wees gerust je zal er geen vijf minuten vroeger binnen gaan, maar ook geen tien minuten later.
Van tickets kopen thuis, de tickets afhalen uit de automaten ter plaatse tot het binnengaan in de paleizen, alles loopt heel vlot.

Je kan ook mp3 spelers huren als gids, je kan ze laten instellen in het Nederlands. Zorg er juist voor dat ze je goed begrijpen aan de kassa en dat ze van Dutch geen Duits maken.

Neem er ook genoeg, want tegen het einde van ons bezoek werkten er nog 2 van de 4 gidsen correct. Ze hebben er onderweg wel een vervangen, maar die stond dan op Duits.

Wij starten ons bezoek bij het generalife, het zomerverblijf. Eigenlijk het Yannat Al Arif, 'de tuin van de architect'.
Een tuin in verschillende niveaus, met bouwwerken en waterpartijen.

deze foto in zeer groot formaat

mooie blauwe regen als bescherming tegen de zon.

Fonteintjes op de binnenplaatsen.

Vanuit de generalife wandelen we langs de ruïnes van de oude stad. We passeren ook de parador die midden in het Alhambra ligt. Daar hebben we onze café con leche gedronken. Vier maal zo duur als elders, maar je kan eens rustig naar het toilet gaan.

Dan komen we aan het Alcazaba, de burcht met verschillende torens, het oudste gedeelte van het Alhambra.

Op de torens heb je een mooi uitzicht over Granada. Wij konden door de bewolking de besneeuwde sierra Nevada niet zien.

Er staan genoeg kraantjes onderweg, een verfrissing is meer dan welkom. Even dachten we dat Olivier mee was.

Aangezien het nog even te vroeg was om de paleizen binnen te gaan, gingen we op aanraden van de hostes eerst naar het paleis van Karel V. Je hebt het op 10 min gezien.

Het bestaat uit een rond binnenplein, omgeving door een dubbele zuilen gallerij.

absurd groot formaat panoramafoto

In het centrum heb je het 'bekende' akoestische effect.

Had Karel V kritiek op de basiliek in Córdoba, dan mag je niet denken wat hij hier heeft laten afbreken om zijn paleis lomp in het centrum van het Alhambra neer te poten, in een stijl die volledig vloekt met de omgeving, met een ruimte die eerde militair aan doet.

Maar dan met hoge verwachtingen naar de Palacios Nazaries.

De inkom doet wat knullig aan je kan net tussen het paleis van Karel V en deze paleizen door. Het verhaal begint.

De Mexuar, audiëntiezaal, rechtzaal en raadzaal.
Bijzonder raar van verhoudingen.
Ondertussen wordt ook het voordeel van het tijdsysteem duidelijk. Doordat het publiek maar mondjesmaat wordt toegelaten (ter bescherming van het monument) kan je de ruimtes vrij goed bezoeken zonder dat ze overvol staan. Ook de groepen laten ze via een andere rij, met tussenpozen binnen. je bent wel vrij om zo lang in de paleizen te blijven als je zelf wil, tot sluitingsuur wel te verstaan.

De patio del Cuarto Dorado, met nog volledig intakte gedecoreerde zuidermuur.

gevel in enorm groot formaat

De paleizen zijn steeds een spel van smalle doorgangen, open pleinen, zuilengallerijen, en binnenruimtes.

Het Mirtehof.

past nooit op je scherm, maar de moeite om te zien, groot formaat van deze foto

De Torre de Comares.
Alsof de bouwwerken niet voldoende zijn, zie je ze ook nog eens dubbel in het water.
Alle technieken van de architectuur worden hier gebruikt en zo wordt je ondergedompeld in een poëtisch verhaal vol van emoties.

Wat volgt is een enorme hoeveelheid aan beelden, maar ze zijn nodig om duidelijk te maken hoe je helemaal in een andere wereld terecht komt. Je hebt amper de tijd om van de indrukken te bekomen.

Het felle buitenlicht wordt door de ramen gefilterd.

Geen muur blijft onbewerkt.
Je bent omgeven door verhalen en geschiedenis.

Een draagstructuur die wel uit broos kantwerk lijkt te bestaan.

Het licht is overal anders.

Soms wordt de structuur zelfs doorzichtig.

in dit formaat kijk je er echt door

Het leeuwenhof met de koninklijke vertrekken.

formaat met veel meer detail

De slaapzalen met dromerige koepels.

Nog nooit ben ik door architectuur zo emotioneel aangegrepen geweest.
Het is niet te vertellen en niet in beelden vast te leggen wat de beleving van het Alhambra is.

groot formaat

Zowel het bezoek aan het Alhambra in deze volgorde, als de planning van onze reis loopt in crescendo op. Het was goed om het Alhambra tot het laatste van de reis te bewaren, wat zou hier nog tegenop kunnen.

Bij het buitenkomen kan je nog even bekomen in de tuinen, terug fonteinen en waterpartijen.

Een laatste gebouwtje met z'n weerspiegeling in de vijver. We hebben genoeg indrukken gehad voor vandaag, genoeg voor de reis.

De dag willen we mooi afsluiten.
Ik had vrij dicht bij Baena een bib gourmand gevonden in de michelin: Balcon del Adarve in Priego de Córdoba. Priego de Córdoba is een stadje temidden van natuurgebied. Temidden tussen vier grote wegen.
De stad weet onze gps liggen, het restaurant niet echt. We hebben bijgeleerd, bij het binnenrijden van de stad vragen we onmiddellijk de weg. Ze wijzen ons het restaurant, het ligt in de hoogte temidden in het centrum. Wat zou je ook anders verwachten met een naam als Balcon.

In het duister banen we ons een weg door het oude centrum, op zoek naar een parkeerplaats. Naar gewoonte zijn de straten smal en steil. Op een bepaald moment moet ik, om de bocht te kunnen nemen, door de openstaande voordeur binnenrijden in het portaal van een woning. Blijkbaar zijn ze dat hier gewoon, waarom zou anders de deur open staan.

Uiteindelijk vinden we het plein waar het restaurant is, en net buiten het plein rijdt er een auto weg. We staan.
Het restaurant zit niet vol, maar er is toch sfeer, vergeleken bij de vorige twee waar we alleen zaten. De ober heeft vrij vlug door dat we flamingo's zijn.

Hij begrijpt heel goed dat we twee voorgerechten vragen, en brengt ons voor vier bestek, we kunnen pietsen uit dezelde schalen.

Pulpo a la gallega (inktvis)
Hojaldre relleno (gevulde bladerdeeg)

Magret de pato (eend)
Churrasco (gegrild vlees)
Perdiz roja escabechada (patrijs)
supremas de salmon (zalm)

Daarbij een heerlijke summa varietalis, niet alleen een mooie fles, maar ook een verrassende rode wijn.

Als desserts:
Tocino de cielo (het beeld zegt genoeg, eigenlijk eieren met suiker en water)
tiramisu (juist)
tarta de queso (kaastaart)
derretido de chocolate (chocoladetaart met chocoladebrokken en lopende chocolade)

De ober stond achter de deur te wachten tot Eulalie haar bord aflikte, toen kwam hij afruimen.
Echt een ontdekking dit restaurant. Voor amper 30€ per persoon, drank inbegrepen hebben we heerlijk gegeten. El Balcon del Adarve heeft de Spaanse keuken in voor ons gered.

We moeten nog een 40 tal km naar huis. Een grote baan is er niet echt, dus de korste weg maar, rechtdoor.
Het wegje wordt steeds smaller en echt donker. Het wordt heel stil in de wagen. Eulalie heeft de fles wijn, die we gelukking niet volledig uitdronken, vast. De snelheid is stapvoets. De lichten verlichten de overkant van de valei. Blijkbaar is de afgrond naast het korrilig asfaltbaantje diep.
Na een kilometer of tien, onderaan in de vallei gaan we een beekje over. Een nadar met bord duidt aan dat de weg obstruido is. Wijsheid uit een vorige reis naar Spanje leert ons dat het verstandig is je weg dan ook niet verder te zetten. Dan maar een ander duister smal weggetje naar boven genomen. Na nog een tiental km angstzweet komen we op een weg waar er tenminste witte lijnen zijn. De gps loodst ons terug naar ons El Balcon. Ondertussen slaapt de achterbank. De klim naar het huis lijkt een peulschil, waar maakten we ons enkele dagen geleden druk om.

Córdoba, donderdag 16 april 09

2009-07-13T11:18:00.005+02:00

Vandaag houden we het dichtbij, Córdoba, met slechts één doel de Mezquita-kathedraal.
Op amper 62 km van Baéna vandaag hebben we dit tot onze 'rustdag' gemaakt. De 62 km doe je wel langs een 2-vaks baan, maar we deden deze rit al dinsdag, op weg naar Sevilla.

Onderweg worden we stilgehouden door twee mannen met een vlag. Een derde heeft een walkie-talkie. Als we doormogen zien we dat twee mannen een metalen brug aan het schilderen zijn. Daarna staat er weer iemand met een walkie-talkie en twee mannen om het tegenliggend verkeer tegen te houden. Sociaal werken. Een job voor twee man, wordt hier met acht uitgevoerd. In Vlaanderen vervangen we de zes vlaggers door automatische verkeerslichten. Het heeft iets, misschien een goed onderwerp voor een boekje: Sociaal werken, de strijd tegen de werkloosheid. Bovendien heeft een mens terwijl hij werkt tenminste iemand om tegen te klappen.

Het centrum van Córdoba is heel makkelijk te bereiken, en aan de overzijde van het water kan je vrij gemakkelijk een parkeerplaats vinden in de straten. We staan op een rustige plek, naast een middelbare school.
Onderweg gaan we een bakkerij binnen en slaan wat proviant op voor de middag, lichte zoetigheden. Esmoreit heeft er duidelijk zin in.

Na de brug, waar we nog een troep jonge Vlamingen tegen kwamen, worden we door een meute zigeuners aangevallen. We worden een takje tijm in de handen geduwd, en ze gaan ons onze toekomst voorspellen. 'Goat er van weg' roep Lut nog tervergeefs. Esmoreit heeft ook niet door wat er gebeurt. We worden aangeklampt, en vastgehouden. Uiteindelijk draait het allemaal om betalen. Ik heb altijd wat kleingeld in mijn broekzak zitten voor zo'n toestanden. Want je portefeuille bovenhalen op zo'n momenten is niet echt verstandig. Ze vinden het kleingeld niet genoeg, maar dat is hun probleem.
We hebben in Barcelona al straffere zaken meegemaakt.
Het is de enige keer op de reis waar we toch moeten uitkijken om niet bestolen te worden, maar met vier paar ogen houden we mekaar in de gaten.

Het binnenplein van de kathedraal is een rustige plek, met waterkanaaltjes, fonteintjes en schaduw van de appelsienbomen.

Binnen kom je in een wondere wereld.
Hoewel het grondplan van de kathedraal een eenvoudige rechthoek is, wordt je door het bos van de zuilen toch wat gedesoriënteerd.
De bogen op de zuilen zijn dan ook nog eens dubbel.
Ze zijn uitgevoerd in twee kleuren. Soms zijn het verschillende gesteenten, soms zijn de strepen geschilderd.

fullsized picture

Het licht binnenin is heel getemperd. De vele zuilen geven mij een goede steun zodat ik toch bij extreem lange sluitertijden (soms meer dan 1s) toch scherpe foto's kan maken.

fullsized picture

Er is weel heel veel zorg besteed aan de detaillering. Zie ook de bijzondere afwerking van het houten plafond.

fullsized picture met veel meer detail en kleurdiepte

Hoe dichter je bij het heiligdom komt, hoe fantastischer de bogen worden.

Het mihrab temidden de meest oostelijke gevel van de moskee.

Met een pracht van een koepel er voor.

Afbeeldingen zie je niet in de moskee, afbeeldingen van menselijke figuren zijn verboden in de islam. Geschriften zie je des te meer.

Temidden van de moskee werd in de 16e eeuw een kathedraal gebouwd. Karel V was niet onder de indruk. 'jullie hebben alles vernietigd wat men nergens anders kan zien, en er iets voor in de plaats gebouwd dat met overal kan zien' zou hij gezegd hebben.
Daarmee verzwijgd hij dat hijzelf een groot deel van het alhambra heeft laten afbreken en er een plomp gebouw ter zijner ere heeft laten neerploffen.

Anderzijds vind ikzelfd de kombinatie van de kathedraal en de moskee wel uniek, en eigenlijk ook geslaagd.
Het kontrast kan niet groter. De ingetogenheid, het duister van de moskee tegenover de in het fel wit licht badende kathedraal.
Het is een statement dat kan tellen.
Het zegt ook genoeg dat men gewoon verder op de bogen gebouwd heeft, en men zoveel mogelijk crème fraiche gebruikt heeft.

extreem groot formaat van bovengaande foto

Je kan ook niet in de kathedraal komen zonder eerst door de moskee gepasseerd te zijn. Het is alsof de islam het katholicisme draagt. Als je hier in het koor zit, stel je je voortdurend de vraag wie er hier wint. Hoe je het ook bekijkt oecumenischer dan hier kan het niet.

fullsized picture

Aan de rand van de kathedraal zoeken we een bar op. Wij kunnen even naar het toilet, en buiten kan het even regenen. Ondertussen onze café con leche.

We verlaten de site van de mezquita-catedral via oude winkelstraatjes en de oude stadswallen naar de puerta de Almodovar. Voor de naam alleen al.

Via het park met waterpartijen wandelen we terug naar de auto.

Hoewel auto? eh we zijn hier ondertussen toch al verschillende straten gepasseerd die we in het doorgaan niet gezien hebben. Lut had de klaarheid van geest om de naam van de straat op te schrijven, iets met Tenerifé. Niet echt een straat die de plaatselijke bevolking schijnt te kennen. Op ons stadsplan staat de straat ook niet.

Een plaatselijke oma met haar kleinkind zal ons voorgaan, terug naar de brug waar we vandaan kwamen, want dat is het enige wat we haar duidelijk kunnen maken. Ons Spaans blijft ontoereikend. Voor één keer is het orientatiegevoel van Eulalie correct. We hebben inderdaad dat plein overgestoken, ik dacht van niet. Binnen de korste keren passeren we terug de bakkerij en zien we het schooltje. De auto staat er nog.

De witte dorpen en Ronda, woensdag 15 april 09

2009-07-13T08:25:00.007+02:00

groot formaat panorama waarbij de straten als lava lijken

Die nacht krijgen we onweer met storm en zware regen. Bovengaande foto is genomen vanop het terras van onze kamer tijdens een stortbui.

In de voormiddag gaan we eerst nog voorraad inslaan in de mercadona. We zijn het daar ondertussen gewoon, je kan ondergronds parkeren. In de winkel hebben ze ook handige draagmandjes die je als ze te zwaar op de grond zet en met een uitschuifbaar handvat achter je meesleept als een hondje. We vallen in onze zomerse kledij duidelijk op. Pasta, ham, kaas, eieren water en vooral wijn en cava. Je vindt daar de lekkerste spaanse rode wijnen tussen de 3 € en 10 € als je 12€ uitgeeft heb je echt wel een topwijn. Bovendien mag ik ook de sherry niet vergeten.
fino seco, oloroso en dulce, maar vooral de jerez pedro ximinez, plakkerig zoet zwart van kleur maar een ongelooflijke lekkernij. Hij gaat binnen als de beste stroop, maar na twee glazen zet Lut de grootste aria's in. Eva Maria, eat your heart out!

Aan de kassa leggen ze me nog eens het systeem uit, om de parking uit te rijden hou je de rekening met streepjescode naar het aparaat en de slagboom gaat open. Echt praktisch.

Eer we uitgeladen zijn is het al een heel eind na de middag eer we kunnen vertrekken naar de witte dorpen bezoeken, terug een 200 km van ons vandaan. Ronda is ons keerpunt.
Doordat er zoveel nieuwe autosnelwegen bijgekomen zijn de laatste vier jaar (de leeftijd van de dvd van onze gps) sparen we meer dan 30 min op de reistijd uit. Een nadeel van onze gps in Spanje is dat hij de meeste straten op hun nummer herkent, en niet op de straatnaam.
We vinden in Setinel de las bodegas slechts één straat A221.

Aangezien we zo laat op pad zijn, beslissen we slechts één wit dorp te bezoeken en van thuis uit zag Senitel de las bodegas er toch wel een uit dat je moest gezien hebben, met die woningen in de rotsen. Bovendien wilden we nog naar Ronda.

Onze gps loodste ons een dorp in, het zag er wat wit uit. Hoe ik ook dat dorp rond reed, ik zag geen rotsen. Ik denk dat we zowat alle straten gedaan hebben, steil en smal. Oude wijken en nieuwe wijken. Tot ik parkeerde en even te voet verder wou kijken. Miezirge motregen hield de rest van het gezelschap in de auto. 'Is dat nu een wit dorp?' Hoe ik ook probeerde uit te leggen wat ik op foto gezien had, en dat er hele achtdaagse reizen 'de witte dorpen' georganiseerd werden, meer dan een wat matte blik kreeg ik niet terug.
Nu eerlijk gezegd, meer dan een verkaveling met gesloten bebouwing was dat hier niet. Een soort verstedelijkt dorp met smalle steile betonstraatjes mét verkeersdrempels. Alsof je hier meer dan 15 km per uur zou rijden op een helling die je wel in eerste versnelling moest nemen.

Toch nog maar eens op de gpk gekeken (gewone plooikaart). Een deel van die weg is groen gekleurd, en doorgaans als een michelinkaart dat aanduid is het wel de moeite. Nog maar eens door het dorp, en toen zag ik dat de doorgaande weg door werken was onderbroken. Voorbij de onderbreking zag ik een wegwijzer Setinel. Juist.

Toen we in het juiste dorp aankwamen, klonk al vlug naast mij 'zullen we ons niet op een openbare plaats parkeren?' Eh ja? Na een scherpe bocht lukte het, we zouden de rest te voet doen.
Ver moesten we niet gaan, de rotsen hingen boven ons.

Het terras was verlaten, maar aan huisnr 71 (ook ons huisnr) kochten we onze café con leche. Een toilet bezoek is ook altijd handig. Maar waar is de kleinste kamer hier. 'Ariba' antwoordt de dame achter de bar. Er staat een trap, maar daar was toch een rots? Blijkt er een piepklein toilet te zijn net onder de rots. Als je je schuin kronkelt kan je net gaan zitten. Door de ronde opening in de muur heb je zicht naar buiten, en ook een beetje frisse lucht.

Ondertussen was de zon er ook weer.

Je kan zien dat het toeristisch seizoen nog niet is ingezet in Zuid-Spanje.

Een wandeling door het dorp is echt een belevenis. Steeds nieuwe perspektieven.

We worden er ook weer geconfronteerd met de sociale manier van werken in Spanje. Twee zijn bezig, vijf kijken toe.

Smal zijn ze wel die straatjes, toch is er hier vrij druk autoverkeer.

De huizen zijn echt gebouwd tussen de rotsen. De meeste hebben als achtermuur de rotswand.

Er zijn er zelfs die boven de rots boven hun huis een ander huis staan hebben. Ik hoop dat als de bovenbuur zijn gazon sproeit het niet binnenregent bij onderbuur.

Er is er een met energie te veel. Terwijl wij er een rustig tempo op nahouden loopt er een steeds maar blokjes rond.

panorama

Op het einde van de wandeling besef ik dat we de toeristische route in omgekeerde volgorde hebben gedaan. Hier is er namelijk veel parkeerplaats en krijg je een eerste panoramisch zicht op het dorp.
Je ziet ook het duidelijke contrast in het weer, zowel dreigende regen als zonneschijn. We hebben moeten schuilen, maar het was bij momenten ook warm in de steile straatjes.

Ronda is een heel ander verhaal.

Het ligt hier amper een paar km vandaan, dus dat kunnen we er nog vlug bijnemen.
Ronda is wel erg druk vergeleken bij Setinel. We rijden het centrum binnen, door het oude historische centrum. We passeren de parador en rijden over de kloof.
Dan dalen we terug af. We komen op een vrij open plein, maar geen enkel plaatsje om te parkeren. Dan maar weer het centrum in, terug over de kloof. We hebben dit een paar keer gedaan. We wilden zo graag Wim en Gertrude verrassen, we kregen het adres van Elsy. Bovendien had ik hun website ook al bekeken, en Gino had me zijn verhaal ook al gedaan. Goed voorbereid dus. Behalve het parkeerprobleem, dat hadden we onderschat. We hebben de bordjes met een vliegend pijltje P 24h gevolgd. Tot Eulalie de wijsheid had: 'zouden die bordjes willen zeggen dat je hier 24h mag staan, gewoon langs straat, en niet de weg naar een ondergrondse parking aanduiden naar waar we op zoek zijn ?'

Juist dus, na een paar keer in file gestaan te hebben, het was ondertussen na 19.00h en we moesten nog meer dan 200 km terug. 'Wat denken jullie kinderen, hebben we hier gezien of willen jullie hier nog rondwandelen' gaven we een schijn van inspraak.
Naar huis dus.

Vanavond koken we zelf. Pasta met scampi, lekker wijntje erbij. Vooraf nog een partijtje biljart met enkele glazen Ximenez. We hebben goed geslapen.

klik zeker eens op de foto's om ze te vergroten,
en er zijn nog veel meer foto's in hogere resoltie te bekijken in ons online album.

Sevilla, dinsdag 14 april 09

2009-07-12T15:58:00.034+02:00

Vandaag iets meer dan 200 km zuidwaards, naar Sevilla.
Vanuit Baéna moet je eerst naar Córdoba, wat een enorme omweg lijkt. Manuel had ons op het hard gedrukt om het niet anders te proberen, want je deed er dan nog langer over dan drie uur.

Dit is één van de grote verschillen tussen Andalucië en Toscane, het is een pracht van een streek, maar wil je wat zien moet je enorme afstanden overbruggen. Na 2500 km is 200 km uiteraard slechts een kikkersprong.

Gaat het over de snelwegen heel vlot, dan is het in de Spaanse steden een totaal ander verhaal. Druk, hopen blik maar niet onmiddellijk parkeerplaatsen. Na een mooie rondrit door het historische en winkelcentrum van Sevilla, vinden we na het volgen van telbare P-pijltjes een ondergrondse.
Terug in het licht nemen we een foto om te weten waar we onze auto gestald hebben. Op de kaart en in de gids zoeken we naar onze eerste bezienswaardigheid. Na een aantal maal ronddraaien zien we dat we voor

La Maestranza staan, de arena

Wil je de Arena binnen zien dan betaal je 4€ per persoon voor een geleid bezoek, en krijg je er een rondleiding in het museum bij.

Klik zeker op hier (extreem groot) of op onderstaande foto (gewoon groot) om het panaroma te zien

Onze gids weet het goed uit te leggen in een voor alle toeristen verstaanbaar Engels (behalve de Fransen hadden liever een andere taal gehad, maar ze waren in de minderheid)

Tijdens de gevechten kost een plaatsje hier met gemak 250€ voor de goedkoopste plaatsen, hoog en in de zon. In de schaduw is het iets duurder, beneden dicht bij de actie betaal je vlug 800 €. Soms gebeurt het wel eens dat een stier over de afsluiting wipt. Je zit dan met je derrièrre midden in de actie. De duurste plaats is uiteraard de koninklijke loge.

Het Museo Taurino in de catacomben van de arena leert je bij over de stier.

Over het verloop van een stierengevecht.
In het eerste deel komt de matador voor de eerste maal de ring in met een grote roze lap. Daarbij wordt de kracht en de moed van de stier bepaald. Een stier die wegloopt wordt vervangen. Hierbij komen de picadores te paard helpen, en verwonden de stier met spiesen.

In het tweede deel wordt de stier verder afgemat door baderilleros die speren met weerhaken gebruiken.

In het derde deel komt de matador terug, met een kleine rode lap daagt hij de stier uit. De matador blijft zo stil mogelijk staan, en laat de stier zo dicht mogelijk langs hem passeren. Uiteindelijk brengt hij met zijn lans de estocada uit, en steekt de stier dood tussen de schouderbladen. Hiervoor moeten de voorpoten van de stier dicht bij elkaar staan. Is het publiek tevreden dan wordt de Torero beloond. Eén oor, twee oren en uitzonderlijk zelfs de staart.

We leren ook dat de beste torero's in de arena gestorven zijn.
Wanneer een stier een matador doodt, dan gaat ook de moeder (van de stier) naar het slachthuis.
Wanneer de stier een gevecht overleeft, dan mag hij zijn leven dartel verder zetten vrij in de wei.

De loodzware en onbetaalbare kledij van de toreador. Gouddraad en edelstenen. Hoe ze daarin bewegen is me een raadsel.

De patio van de paarden met kapel waar de toreros bidden voor het gevecht

Juist ja, we gaan verder.

We vinden onze weg naar het centrum, naar de kathedraal van Sevilla. Onderweg komen we nog een oude bekende tegen.

Onderweg zie ik typische beelden alsof ik in een Spaanse film ben beland. Er valt bij ieder personage op dit terras een verhaal te verzinnen.

Het plein wordt gevormd door de kathedraal en het bisschoppelijk paleis (foto hieronder)

La giralda, de minaret, deel van de moskee, nu kathedraal. Een verwevenheid tussen religies die in Córdoba nog duidelijker zal zijn.

Een mooi pareltje vind je als je het steegje rechtover het bischoppelijk paleis in gaat. Je komt dan op de plaza Santa Marta. Stilte en schaduw in hartje centrum Sevilla.

Hier zou Geertrui zo de deur kunnen opensteken en ons binnen vragen.

Onze jeugd, onopvallend genietend van de spaanse gitaar.

We bezinnen ons of we al dan niet het real alcázar binnen gaan, want er staat een file. De lengte van de rij doet ons besluiten dat het gelijk niet mis moet zijn daarbinnen, als je buiten het toeristensten seizoen moet aanschuiven.

Maak nooit de fout hier niet binnen te gaan, want zoals zoveel parels in Andalucië is van buitenaf de schoonheid niet te zien.

Veel licht is er binnen niet, dus haal ik mijn statief uit de rugzak. Het uitschuiven en vastzetten van de poten en het monteren van de camera nemen veel tijd in beslag. Een wachter heeft ons de ganse tijd staan bekijken, en net als ik een foto wil nemen komt hij naar mij en met een brede glimlach: 'no statief'. Dan maar zonder want een flits gebruik in zo goed als nooit. Ik hou niet van de scherpe licht en wil de ruimtes altijd zo natuurlijk mogelijk te laten overkomen. Daarbij vind ik het belangrijk dat je de reële lichtinval kan zien. Dan maar andere zaken gebruiken als steun bij lange sluitertijden.

De gekleurde muurtegels zullen we nog veel tegenkomen in de streek.

Het is ook voor het eerst dat ik architectuur zie waarbij de detaillering en versiering een essentieel onderdeel van het geheel maken.

Weelderig kleurgebruik zowel buiten als binnen.

Het plafond.

Een nauwe doorgang .

fullsized picture

De typische Moorse bogen

Steeds andere decoraties voor de plafonds

Het gefilterde licht in een patio.

Behalve de schoolgroepen, zijn de meeste toerististen doodstil, overdonderd door de schoonheid.

Je weet eigenlijk niet of je wel genoeg rond kijkt, of je alles wel gezien hebt. Het lijkt niet mogelijk om alles in je op te nemen.

Heel rijk, moeilijk plaatsbaar met onze westerse achtergrond.

een enorme graad van detaillering

Onleesbaar ook.

Ik maak me de bedenking hoe het alhambra mooier kan zijn dat dit.

Als je denkt dat je het allemaal gezien hebt, word je nogmaals overdonderd door de schoonheid van de tuin.

Appelsienbomen blijken daar maar gewone straatbomen.

We vervullen dikwijls de functie van familiefotograaf, én de onderwerpen zijn tevreden met het resultaat.

Iedereen wordt echt ingezet, (ook zij waren tevreden met het resultaat) we moeten er een zeer professionele familie uit zien.

de schattige eendjes zie je niet op deze foto, maar ze zijn er wel.

Wat wil een koning eigenlijk nog meer?

Een beetje schaduw en een zuchtje wind.

Ook buiten zijn de pavilioenen mooi versierd en versierd.

De vermoeidheid begint te wegen, dus even verpozen in de tuin is welkom.
Toch blijven we uitvissen of we alles gezien hebben wat de moeite is, en wat de mooiste weg terug naar de parking is.

We moeten vooral verder.

We verlaten het Alcazar en wandelen door de wijk santa cruz terug naar de parking.

In de bar links drinken we onze dagelijkse café con leché, en doen we een beeje energie op.
Het is nog een mooie wandeling door de winkelstraten van het historische centrum van Sevilla.

We besluiten op de terugweg, toch ook weer 200 km een restaurant te zoeken om te eten.
Aangezien ik niet echt zin heb om de omweg via Cordoba te doen, stoppen we in bar langs de snelweg. Bij de eerste durven we niet echt stoppen, de spagettiwestern wordt te reëel. Iets verder ziet het er niet veel beter uit. Binnen valt het eigenlijk allemaal mee. De jeugd blijft wel in de auto zitten, paps en mams bestellen hun café con leché aan de bar, en met de michelin kiezen we Las Camachas in Montilla uit.

De straat vinden we niet terug op onze gps, maar hoe moeilijk kan een restaurant vinden zijn?
We hebben het centrum van Montilla verschillende keren gezien. We stopten aan een bar, niemand kende de weg, we vroegen het aan een krantenkiosk: 'aqui' en met een hele uitleg op papier hebben we nogmaals het centrum doorkruist.

Het begon ondertussen te regenen, ik zet de auto aan de kant, stap uit en ga recht op een plaatselijke donna af. Die zet het me daar op een schreeuwen, zodat een andere man zijn auto komt uitgestapt. Ik leg hem mijn probleem uit. Hij weet het zijn, hij probeert het me uit te leggen, maar bedenkt dan 'volg me maar, ik zal voorrijden'. Door de straten van Montilla komen we uiteindelijk bij de grote baan waar we eerst vandaan kwamen. We waren er gewoon straal voorbij gereden.

Druk was het daar niet echt. In de bar zat wel wat volk die niet veel aandacht aan ons gaf. In een zaal zat een ganse familie uitbundig te eten terwijl ze tv keken. Wij mochten naar het restaurant. We zaten daar alleen. De ober zette de verwarming aan zodat het er toch gezellig werd.

We bestelden zonder schroom twee voorgerechten met vier borden:
Ensalada de casa al atún natural (tonijn met veel groen)
Alcachofas al Montilla (artisjokken)

als hoofdgerecht
Pescados a la sal (vis in zoutkorst)
Cordero ala miel de Jara (lamsbout met honing)
Rabo de toro (de staart van de stier, bleek toen het op tafel kwam)
solomillo camachas (steak)

en als toetjes onder andere
leche frita (inderdaad gefrituurde melk)

Het klinkt allemaal lekkerder dan het was. Het vlees was nogal gekookt, behalve de steak dan. De vis was overgaar. en de leche frita is een plaatselijke specialiteit die ik niet echt kan aanraden.
Slecht was het nu ook weer niet, maar de vermelding met twee vorkjes in de michelin vind ik overdreven. Ik ben er zeker van dat we in het centrum van Montilla betere restaurants gepasseerd hebben.

Thuis in Baena, zondag 12 april 09

2009-06-10T21:22:00.018+02:00

's Morgens zoeken Esmoreit en ik onze vluchtweg uit Vilafamés. Indien we geen tegenliggers hebben moet dit lukken.
Na het late ontbijt, en afscheid van de tv-ploeg vinden we via Borriol de autosnelweg terug.

Aangezien we voor de oostelijke route door Spanje kozen, zien we tal van bekende badplaatsen: Benidorm (ik zie Jo Leemans in de verte), Alicanté (dé porssche), Torrevieja (nog altijd geen foto's). De temperatuur flirt met de 20°C, en gaat er verschillende keren over. 'C'est rare!' klinkt het in de auto. De mevrouw van de Relais des Chartreuses had ons het mooiste weer beloofd voor zuid-Spanje, 'pas de soussis, vous aurez du beau temps'.

Dan nemen we de bocht naar Granada. Door de hoogvlakte, een pracht van een landschap. De thermometer flirt nu 10° lager. Het is nochthans volle zon, maar aan onze pitstop voelen we de snijdende koude wind. Op de bergtoppen ligt de sneeuw nog.

Vanaf Granada verlaten we de autosnelweg. We hebben er iets meer dan 520 km op zitten, en we moeten er nu nog een goeie 80 doen. Ik denk aan wat er op onze brief van interhome staat, maar zwijg nog wijselijk. Zeshonder kilometer op autosnelweg duurt in Spanje nog altijd een uur of zes. Ondertussen wil je toch nog een café con leché drinken en iets eten over de middag. Als je dan maar om 10.00 h ontbijt en door een tv-crew tegen de middag uitgecheckt geraakt dan weet je het wel. Nu moeten we nog 80 km via secundaire wegen, de gps duidt aan dat dit niet op één uur lukt.

Een twintig tal kilometer voor Baena, onze eindbestemming, vraagt Lut waar en hoe we afgesproken zijn. Ik geef haar het blad van interhome. "Uw sleutelhouder verwacht u tussen 16 en 19 uur voor de sleuteloverdracht" leest ze. We zijn al meer dan een half uur over zeven, en langs deze kleine wegen schiet het echt niet op, bocht na bocht. Ik zie in haar blik een overnachting in de auto voorbijflitsen.

Rond een uur of acht komen we aan het benzinestation, rechtover de Lidl, zoals in de wegbeschrijving. Daar zouden we de sleutelhouder, Manuel, opbellen. Het beeld van het tankstation volgt het cliché dat ik voor ogen had. Drie mannen keuvelend leunend aan de deurpost, een vierde bediend een klant, een vijfde staat achter de kassa. Geen enkele die hier die procedure van dat bellen naar ene Manuel al lijkt meegemaakt te hebben. Maar goed, ik heb hier een gsm-nr, en het lijkt me toch het verstandigst dat iemand de Spaanse taal machtig onze gids opbelt. Ik begrijp niks van de conversatie maar na enkele minuten komt er een BMW aangereden, een 1 serie blinkend nieuw.

Volgen zullen we. Steil omhoog, haarspeldbochten met aanduidingen van max 20 km/h. Maar volgen zullen we. 'Hier zal het zijn' neen dus, nog een paar bochten verder. 'Ik heb het al gezien' roept Esmoreit, ik moet te aandachtig kijken waar het asfalt eindigt om niet met de brokken naar beneden te glijden. 'Je kiest ze toch wel altijd uit, moet ik zeggen' hoor ik in mijn rechter oor, terwijl ik links een beetje tegenstuur.

Als we door het grote metalen hek rijden, is het het allemaal wel waard, ons huis voor de komende dagen.

extreem grote foto van ons huis in Baena

Het huis is alles wat je van een villa in Spanje verwacht. Privélaan met palmbomen, zwembad, tennisveld. Manuel kan niet veel meer dan Spaans, maar trots geeft hij ons een rondleiding.

'The pool, swimming?' Hij voelt eens aan het water, koud ja, maar dan kent hij ons nog niet.
Met de weersvoorspellingen voor ons hebben we het in het snot dat we zo vlug mogelijk moeten profiteren. We besluiten ons programma om te gooien en de dag nadien, de maandag hier maar te blijven. Het is een zeer wijze beslissing. Het blijkt de warmste dag van de reis te zijn, midden de twintig graden, en we hebben kunnen zwemmen, kort om niet onderkoeld te geraken.

Achteraan het huis heb je het tuintje met de olijfboom, en aan de andere zijde van de oprit de overdekte buitenkeuken met bbq en tennisveld. Er staat zelfs een tweede huis op het domein, we noemen het ons buitenverblijf. Ook dat heeft tennisplein en zwembad, zij het in kleiner formaat.
Alles hebben we gebruikt, ook de bbq 's avonds met de tuinverlichting aan en Eulalie met vier pull's aan. Inderdaad de wind is wat frisjes. Maar van een goede spaanse wijn krijg je ook warm.

Esmoreit is onvermoeibaar, een conditie dat die sporter heeft, tennissen, lopen, fietsen. Er staan, liggen eigenlijk, daar inderdaad twee mountainbikes, vrij te gebruiken.

Ons panorama op Baena vanop het overdekt terras. In de verte hoor je het getrom van de rondgang. Het einde van de Semana Santa. Je zou inderdaad nog vergeten dat het pasen is. Tegelijkertijd overdenk ik dat het misschien niet echt verstandig was om op pasen hier aan te komen, morgen is het paasmaandag en we hebben niks in huis, 1 fles plat water en wat snoep gekocht in de tankstations onderweg. Gelukkig vieren de Spanjaarden een week voor Pasen, maar paasmaandag zijn ze weer aan het werk.

Als Manuel vertrokken is kunnen we het huis en omgeving pas echt verkennen.
Handdoeken en bedlinnen is ter plaatse, alleen er zijn geen twee dezelfde. Het spons van de handdoeken is wel echt dun geworden. De bloemenmotiefjes van de bedlakens herinner ik me ook nog uit m'n prille jeugd.

Gelukkig is er verwarming, de electrische vuurtjes branden op de verdieping. Manuel had ons ook de brander van de CV getoond, 'niet aankomen' zei hij 'it's automatic'. Mazout was er ook genoeg, de tank staat naast de brander en is doorzichtig. De brander anex plastic mazoutstank (en dit is geen typfout) staan in de wasplaats, naast de keuken. Ik heb nog een tijdje moeten zoeken hoe je die automatic aanzet.

Voor verlichting is het ook vrij eenvoudig. Eén schakelaar aan de inkomdeur en één schakelaar aan de trap. Al de andere verlichting bedien je rechtstreeks in de zekeringkast, die hangt dan ook gewoon in de living. De zekeringen zijn genummerd, en op de deur staat mooi in drie talen voor wat welk nummertje dient. Livingroom, olivetree, entrance, tennis, bar, kitchen, ...

Een bubbelbad is er ook in de badkamer, maar echt zin om dat te proberen hebben we niet. Uit de douchekop komt er water, een beetje langs de barstjes tussen de dichtgekalkte gaatjes. Naast het toilet hangt een briefje 'prié d'employer la papetière'. We zijn er nog altijd niet uit wat we daar moesten gebruiken of juist niet gebruiken.

TV mét sateliet én dvd speler is er ook. Geen enkele van de vijf afstandsbedieningen is van het zelfde merk als een van de drie toestellen. Moeilijk.
Maar tv hoeven we niet te kijken er is biljart, of pool of 8-ball eigenlijk. De spelregels leren we gaandeweg.

Samengevat, een pracht van een huis met veel plaats, mooie buitenruimte, maar het heeft allemaal eens een opfris en herstelbeurt nodig. Zeker voor die prijsklasse.

In het huis ligt een kaartje van een een restaurant in de buurt: Hacienda Minerva in Zuheros. We zouden beter reserveren, want we willen deftig eten. Na enige voorbereiding met google translate belt Eulalie het restaurant. Met het ene geoefende zinnetje Spaans kom je schromelijk tekort als ze vragen beginnen stellen natuurlijk. Engels en Frans helpen op dat moment ook niet veel.

De Hacienda ligt temidden een natuurgebied, waar het leuk mountainbiken blijkt te zijn, met de auto is het iets minder. Een bordje stuurt ons langs een onverhard pad omlaag. Er staan enkele auto's voor de het kiezelbaantje dat naar het restaurant leidt. Veiligheidshalve testen we eerst te voet uit of helling, breedte en draaicirkel doenbaar is. Moet kunnen, en met de gedachte dat het straks waarschijnlijk pikdonker is ga ik de auto maar halen. Esmoreit loopt mee. Zelf vind ik dat halverwege dat omhooglopen wel goed is geweest.

Twee vriendelijk lachende spaanse donna's staan ons op te wachten. Aan het bordje comodor zien we welke kant we uitmoeten. Voor de ingang stellen ze ons een vraag, waar blijkbaar twee keuzemogelijkheden als antwoord op zijn. Geen idee, maar we knikken vriendelijk en kiezen dan maar de rechterkant. 'Antonio' slaan beide meiden uit.

We zijn de enigen in het restaurant. Gelukkig hebben we gereserveerd, anders was de kok misschien al vertrokken. Ze hebben Antonio gebeld, die is met z'n scooterke afgekomen, en zag aan onze nummerplaat dat hij ons waarschijnlijk in het Frans zou kunnen helpen. Hij beweert in Luik gestudeerd te hebben, ik hoop voor hem dat de docenten de Spaanse taal machtig waren.
Maar Antonio neemt wel alle moeite om de volledige menukaart te vertalen, tot ook wij het begrijpen. 'Ik wil weten wat ik eet' is het motto van één onze medereizigers.

Mijn Spaans blijkt ook niet echt begrijpelijk te zijn voor de inheemsen. Het helpt natuurlijk niet als ik zeg dat ons huis 'El Bacon' noemt (hij zag zo het vlees voor hem). En toen hij vroeg waar we vandaan kwamen werd het helemaal te gek. Ik heb hem nog proberen het verhaal van Vilafamès te doen maar heb halverwege maar wijselijk gezwegen.

Het eten zelf was vrij zwaar en de porties enorm. We kregen ook veel brood, dat we afzonderlijk betaalden.

Als voorgerecht:

-Salteado de verduras (Een slakom groenten voor Eulalie)
-Pate de perdiz (ganzelever voor Esmoreit, gesereveerd in een enorm diep bord, de bol paté had de omvang van een grote pistolet)
- Arroz de primavera (rijst met groenten: artichoc, asperges voor de ouders, geserveerd in een grote gietijzeren casserol)

Onze honger was over. Eulalie kon al niet meer eten door het gedacht aan de bochten die nog zouden komen op de terugweg. Maar we hadden nog hoofdgerecht besteld:

- Lomo de lubina (gekookt vlees)
- Paletilla de cordero (een vis, maar welke weten we niet echt)
- Lomo de jabali con salsa (nog meer gekookt vlees)
- Codillo de cero ibenico (hert :) verschrikkelijk lekker)

We waren ook nog zo vooruitziend geweest om dessert te bestellen:

- Tarta chocolate
- Tarta de quese de cabra

Na de maaltijd (slim van hem) legde Antonio uit dat zijzelf de gewoonte hadden om slechts één of twee voorgerechten te bestellen, en met z'n allen naar met de vorken in de borden de spietsen, iets wat we van dan af maar ingevoerd hebben.

Antonio gaf ons ook nog een privérondleiding op de hacienda. Ze waren nog volop in eenzeer eclectisch stijl bezig, maar zagen het wel groots. momenteel was het badhuis in aanbouw.

Op de terugwerk werden we voor het eerst geconfronteerd met de donkere spaanse nacht. De bochten kwamen soms verassend uit de hoek. Bij de eerste buitenverlichting langs het straatje waar ons huis langs gelegen was, riep iedereen uit: we zijn er. Ze hebben dan nog drie keer gedaan, tot we er uiteindelijk waren, maar de buitenverlichting hadden we bij ons vertrek niet aangestoken, dus brandde die ook niet.

We hadden een ganse nacht om ons maal verteerd te krijgen.

vertikaal in Vilafamés

2009-05-14T22:29:00.022+02:00

Vandaag ongeveer een 450 km zuid-waarts.

In de michelin had ik een rood daksken "otros tipos de alojamiento recomendados, agradables" met een rode schommelstoel: "traquilo" zien staan, ongeveer halfweg in Spanje. Waarom het etablissement El Jardin Vertical noemde, was me even ontgaan.

Er stond nog: Este antiguo edificio ha sido restaurad con gusto, conservando su rusticidad y los muros en piedra. Zona social con chimenea y magnifica vistas desde algunas habitaciones.

Het leek me allemaal goed klinken. Geleerd uit onze vorige trektocht door Spanje, had ik gekeken naar: REST (cerrado lunes y martes), dus we zouden aan eten geraken dat leek met het belangrijkste.

Misschien ter info, want dat verhaal gaat hier al een tijdje rond in de familie, toen we in 1993 door Noord-Spanje trokken, had ik een parador gereserveerd 'sin rest'. Toen was ik ook gerust. De rust veranderde in onrust toen ik bij het tanken steeds sin plomo zag staan. Raar vond ik, dat die Spanjaarden hun pompen met lood speciaal aanduiden. In de drankautomaat zag ik cola-light 'sin sugar'...

De saga van het caldo water zal ik jullie maar besparen.

Enfin, de snelweg op. Na enkele kilometers waren we over de grens en wou ik zo vlug mogelijk bij een tankstation stoppen. Niet om te tanken maar voor de shop: een fles water en wat snoep voor onderweg. Zo kon ik eindelijk tegen de vriendelijke dame 'gracias' zeggen. Zo was mijn blunder van in Toscane ook hersteld. Ik had toen moeite met het Italiaanse grazie, de winkeldames lachten altijd zo vriendelijk naar mij toen ik gracias zei.

Op de middag aten we onder het oog van de vigilante de securidad, met zonnebril. Esmoreit zette hiervan een goede imitatie neer, met zonnebril. Zonnebril? 'Ik wil mijn zonnebril' riep Eulalie. (voor de juiste intonatie, roep deze zin uit op de toon van 'ik wil een rendierhoedje') De zon scheen inderdaad volop, en we hadden alledrie onze zonnebril op. Dochter dus niet. 'Maar neem dan je zonnebril' 'Hij zit in mijn valies, in het zijzakje'. De valies zat in de koffer, onderaan, helemaal achteraan. Gelukkig was er dus bewaking op de parking, zo kon ik de ganse koffer uitladen op zoek naar de zonnebril. Vaders doen alles voor hun dochters

Ons hotel dus, we zijn er met de auto gepasseerd, de passagiers op de achterbank zaten met hun knieën in mijn nek. Onmogelijk om aan de deur van het hotel te stoppen, daarbij we hadden al een achterligger.

Links afslaan na deze afdaling, lukte niet echt, omdat in de bocht een auto geparkeerd stond. Achteruit dan maar, de achterligger reed gedwee achterwaarts de helling op, en onze auto aan de kant van de weg laten staan. De beklimming deden we te voet, onze bagage, om begrijpelijke redenen, mooi in de koffer achterlatend.

Gloria, die met enig vuur haar casa rural runde, gaf ons een rondleiding. Door de veelheid aan trappen waren we totaal onze orientatie kwijt. Te meer daar we voor onze duplexkamer terug naar buiten moesten, door de vertikale tuin. El jardin vertical dus.

Onze kamer op de verdieping, mét draaitrapje, en de kinderen op het gelijkvloers. Het hotel is, zoals alle huizen in Vilafamés tegen en in de rotsen gebouwd. Het badkamertje had een mooi uitzicht op de bergen, hoewel de badkamer op de verdieping was, passeerden de mensen toch voorbij het badkamerraam, steile wegen. De lavabo stond voor het raam, de spiegel hing er naast.
De douche had wel 5 knoppen, een voor warm een voor koud, een voor uit en aan een voor de hoofdsproeier een voor twee zijsproeiers en een voor de andere zijsproeiers. De douche zelf was lang en zeer smal. Genietend van een hydromassage heb ik zo m'n rug verbrand, aan de verkeerde knop gedraaid.

De vertikale tuin, met de avontuurlijke trap richting restaurant, we kwamen daar door het raam binnen.
We hadden ook via een metalen hek ("please close when you leave", had Gloria ons gevraagd) , uitgang naar een andere straat, gelukkig op het niveau waar ook onze auto stond, zo konden we toch met de valiezen binnen zonder muilezels aan te spreken.

We hebben de ganse namiddag het hotel kunnen verkennen. Het regende pijpestelen, het water stroomde langs de straten. Het begon zelfs te hagelen. Wat wil je in een bergdorpje in april.

De omschrijving in de michelin klopt volledig, heel gezellig interieur. Bovendien is er draadloos internet, daar hebben we dus vanuit de zetels contact kunnen leggen met België via facebook

Voor het avonddiner, Spanjaarden beginnen ten vroegste om 21.00 h, hebben we toch nog een avondwandeling kunnen maken. We vonden de fabriek waar de regenbogen worden geproduceerd.

Koud was het duidelijk nog wel.

Onze eerste kennismaking met cactussen in het wild.

De blinkende straatjes van Vilafamés. Ik zou het niet aanraden om met een grote wagen naar dit dorp te komen. Met een zafira lukt het net, hebben we ondervonden.

Het hotel tegen de bergflank.

Ons diner:
- Champignionsoep, de paddestoelen niet het water.
- Zalm met chips, looksaus en lijntjes dillesaus.
- Moussaka, waar je je niet aan verbrandt
- Aardbeienbavarois
Vino: Magnitum: heel lekkere rode wijn uit de streek.

Bedienen in dit restaurant moet niet makkelijk zijn, de zone met tafels is veiligheishalve afgeboord met een muurtje, want daarlangs loopt een onregelmatige trap.
De dienster moest dus ofwel de borden doorgeven of over de tafel gaan hangen of ons vanover het muurtje bedienen. Ze heeft alle drie de opties uitgeprobeerd.
Bovendien had ze (volgens het commentaar van Gloria) dessertlepels ipv soeplepels gelegd, daarna het visbestek vergeten, en de borden van de vorige gang vergeten wegnemen.

Ons Spaans hadden we tegen dan al bijgeschaafd. buenas noches ( boternootjes) ,
en ¿cómo estás? (komesTAS)

groot formaat panorama

's Morgens had ik alle tijd om enkel foto's van het dorp te nemen bij de ochtendzon. Het ontbijt werd pas vanaf 10.00 h geserveerd. Winter of zomer, Spanjaarden houden vast aan hun eigen ritme. Gelijk hebben ze. Alleen we moesten vandaag toch nog een 600 km doen en vóór vijf uur bij de sleutelhouder van ons huis zijn.

Het was heel rustig in het dorp, op een uur tijd kwam ik maar 1 politiewagen tegen. Ze hadden ondertussen verkeersborden gezet. Het was ondertussen pasen, en er zou een stoet de stad rondtrekken. Gelukkig hadden we de avond voordien geen parkeerplaats gevonden op het pleintje, want daar moest je nu voor tien uur weg zijn.

De burcht blaakt in de zon, maar vergis u niet, de wind huilde door de schietgaten, het was ijzig koud.

Ook hedendaagse archtitectuur in de streek.
De twee klokkentorens.

Ik vraag me nog altijd af wie ons verblijf in El jardin vertical gelekt heeft. Toen we het hotel terug binnenkwamen voor ons ontbijt was de plaatselijke televisieploeg daar. Ontbijt, uitchecken en Gloria die voor ons de deur open doet, het is allemaal vastgelegd. Het was blijkbaar weer te lang geleden dat we nog eens op tv waren. Na een BS nu ook een BS.

op naar de Pyreneeën, vrijdag 10 april

2009-05-12T21:07:00.001+02:00

Na Esmoreit z'n stevig ontbijt;
- 2 eieren
- conrflakes
- fruitsalade
- een croissantje
- een paar sneetjes brood (ja frans ja, maar pain français bestaat niet echt);
kunnen we weer de baan op, we hebben vandaag een 800 km af te leggen.

Bij de eerste payage is het er al goed op. Links van ons een wagen met engelse nummerplaat, door het raam hangen een paar stevige borsten met een vrouwenhoofd er op, in een poging om het ticket te nemen. "ge moet er U nog verder van stellen" doe ik de vrouw na "en dan zeker aan de automaat voor de vrachtwagens". Het moet niet evident zijn om met een stuur rechts, rechts te rijden.
Na de payage, vliegt er ons een blauwe porsche cayenne turbo met engelse nummerplaat voorbij. Ik zie nog juist een hondje op de achterbank.

Het tweede paar borsten is voor de middag. In het aire centre de france komt een gezonde spaanse naar de tafel naast ons. Ze draait zich weg van het gezelschap, en opent met een grote zwaaibeweging met de borst(en) vooruit haar jas. Esmoreit kan net een coalitie vermijden. Aan haar boze blik te zien had ze eerst niet door dat wij daar ook zaten.

Langs de A71 en A75 passeer je nogal wat wijngaarden. "Hoe doen ze dat daar toch op die hellingen, met de kruiwagen?" "En als je daar woont in die bergdorpen, komt de vuilniswagen daar ook" Inderdaad allemaal zaken die een praktisch ingestelde dochter zich kan afvragen. Bovendien vindt het gezelschap dat het toch wel heel praktisch is op reis, vader moet alleen maar konstant zijn visakaart uithalen en alles is geregeld.

Een van de redenen om langs deze zijde Spanje binnen te rijden, via de A75, is de brug van Millau. Adembenemend.
In 1994, op weg naar Béziers, zijn we nog het dal van Millau ingedaald, daar overnacht, en de dag nadien de berg weer op. De streek van Millau tesamen met de 'gorges du tarn' is heel mooi. Via de brug ben je er op een minuut voorbij.
De rit over de brug 'vaut le détour'. Het licht over de spankabels van de pijlers is een beeld dat ik niet meer vergeet.

Mijn zoon neemt z'n taak als bijrijder heel ernstig op, en waarschuwt mij bijtijds voor de flitspalen. Deze zijn aangeduid op de kaart, en bovendien doen ze het in Frankrijk heel netjes, elke flitser is 'pour votre sécurité' op voorhand aangeduid.
De GPS doet het uitstekend tot 'le Boulou' het dorp waar ons volgend hotel, Relais des Chartreuses gevestigd is. De straat kent de gps niet, dus moeten we afgaan op de wegbeschrijving.
Lut heeft het al vlug door, de weg stijgt. De herinneringen aan Toscane zijn er weer.

Een romantisch hotel waar we onze intrek mogen nemen in een appartement met twee afzonderlijke kamers.
Het verschil met het vorige hotel kan niet groter zijn. De gastvrouw, met hondje dat ze net wou uitlaten op de arm, herkent ons meteen. Ik hoef de naam niet te zeggen. Onmiddellijk gaat ze ons voor naar de kamers. "je pense que celle-ci sera pour les parents" zegt ze als ze het dubbel bed toont.

De kinderen kunnen kiezen uit drie bedden. Bovendien is hun badkamer met bad én douche stukken mooier en nieuwer dan de onze, met enkel een douchecel.

Hier is het voor mij duidelijk waarom ik liever naar een bestemming reis dan de sprong te maken met het vliegtuig. Je verandert mee met het landschap, de mensen, de cultuur en vooral de nouriture. 's Avonds wacht ons een heerlijk diner:

- verse kaas met olijfolie
kruiden uit de tijn en komkommer

- Geitenkaas met honing in bladerdeeg,
met sla, olijfolie en balsamico

- Lapain (en niet zoals onze vegetarier had begrepen, le pain)
Konijn dus met olijven, gevulde tomaat met sjalot, champignon, puré met olijfolie (en abondance) met kruiden uit de tuin.
Voor Eulalie maakten ze zonder probleem een omelette met kruiden uit de tuin, tesamen met een mooi bord groenten.

- Fromages
"pour qui? un, deux, trois " "et quatre" antwoordt Esmoreit heel enthousiast tot onze verbazing. Later bekent hij dat hij eigenlijk 'fruits' had verstaan.

- en mocht het nog niet genoeg geweest zijn: Cheesecake met frambozecoulis en fraises.
zo zwaar dat je de vier vorige gangen gerust mocht overgeslaan hebben.

Als aperitief hadden we een muscat, un jus d'orange et un jus de fraises.
Een heerlijke wijn: le singlets uit 2004. "Un bon vin, surtout avec le repas" complimenteerde de gastvrouw me vriendelijk. (flattery will get you everywhere)

Zo vriendelijk de eigenares, des te lomper was de Spaanse bediende: ze vroeg of we nog 'de lo' wilden, wenste ons "bon a pitié" en nam bij het afruimen het bestek in de vuist, en de borden in de andere hand. Soms sprong een zwierige francaise zo voor haar.

Een hond stond voortdurend te kreunen, z'n bazin kreeg hem niet stil, "keep quiet". Uiteindelijk heeft het koppel zich verzet, ze geneerden zich wat. Ik dacht de hond te herkennen, bovendien had ik op de parking de blauwe porsche cayenne turbo met rode schijfremmen zien staan. Ze bleken uit het Londense te komen, hadden vorige nacht in Orléans geslapen en waren op weg naar Spanje. We hadden elkaar wel vier keer gekruist op de autosnelweg. Ze zei tot ziens. Maar ik heb maar één maal de achterkant van de porsche meer gezien.

"Il pleut jamais ici" had de gastvrouw ons nog gezegd, "c'est rare"
niks dan regenen heeft het daar gedaan, echt water gegoten. Het moet daar mooi zijn in het zonnetje.

Het zicht vanuit ons kamerraam.

Het zicht op "ons appartementje" met een stijgende weg. Ik sta op de 'slag' naar de parking die steil omlaag ging. Gelukkig was er een roestig draaidje die je beschermde tegen de afgrond.

Morgen Spanje.

de heenreis 0.1, donderdag 9 april

2009-05-08T19:29:00.001+02:00

Een gewoonte,volgens sommigen een slechte, is het ondertussen ten huize groosman ook om een dag vroeger te vertrekken dan gepland.

Het is nooit slecht je plannen eens met iemand door te nemen. Na de tennis woensdagavond, merkte Lieven terecht op dat als je 's morgens rond een uur of vijf vertrekt, je midden in de spits van Parijs terecht komt. Zonde van het tijdsverlies.
Ik zou die dag 1196 km doen dus veel later dan 5.00 u wou ik niet vertrekken, vroeger zag ik niet zitten, en 's nachts rijden viel me toch wel zwaar, herinner ik me van Toscane.06.

Daarom boekte ik nog diezelfde avond een hotel langs de autostrade in Orleans, een hotel van de keten Kyriad. Veel foto's heb ik daar niet van, wat op de website staat is mooier dan wat je ter plaatse ziet. Toch deze, onze chambre familiale na een korte nacht.

Over het hotel geen kwaad woord. De 'klik' is er gewoon niet tussen mij en dit soort hotels.
Het begon eigenlijk al bij het inchecken. We kwamen daar midden in de nacht toe zo rond 0:30 u.
En vriendelijk heerschap was aan het kuisen, maar we mochten gerust binnen. Hij liet het schuurmachien voor wat het was en ging achter de balie staan. "Vous avez reservés?" "Bien sur, sous le nom Groosman". Na wat getokkel op het toetsenbord: "Quel nom?" Ik dan maar op z'n Frans: "Grossmanne". Geblader, getokkel, "Est-ce possible sous un autre nom?". Mijn blik gaat opzij naar de rest van het gezelschap, onder welke naam zou ikzelf, de dag voordien via mail nog kunnen gereserveerd hebben. Er schoten me onmiddellijk wel enkele namen door het hoofd, maar voor een nachtje met de familie zou ik die niet direct gebruiken. "Pouvez-vous épeler?" Ik begin dan maar "G R deux O " Ik zie hem al beginnen "J" "Excusez-moi, un GIE pas un GEE" of andersom.

Gelukkig we waren bekend, en we konden gaan slapen.
400 km hadden we gedaan. Om 20:00h vertrokken, en een vrij rustige reis gehad. Wat werken voor de périférique, maar vlot rond Parijs gereden.

In Lille vond Esmoreit het toch wel heel vreemd dat ze langs de kant van de weg steeds aanmaanden om rapper te rijden. 90 RAPPER, 110 RAPPER.
Het duurde toch een heel eind voor ik door had dat hij het over het bordje RAPPEL had. Hij had wel al tweeëndertig keer rapper in mijn oor geroepen, maar ik dacht dat hij zo vlug mogelijk ter bestemming wou zijn.

Eulalie vroeg wanneer we in Zwitserland kwamen, want voor 09 hadden ze daar een roze vignet en dat zou zo mooi staan bij ons rood van 06. Zullen we dan toch midden juli eens naar Montreux moeten.

Slapen had ik al gezegd. Met vier op één kamer was drie jaar geleden misschien een goed idee, nu bleek die kamer toch wel weinig zuurstof te bevatten voor vier volwassen, of toch halfgewassen, mensen. Bovendien zijn er die blijken te snurken, ook de buren. De snelweg ligt wel heel dichtbij, en de post begint er ook vroeg aan. Onze kamer keek uit op het postverdeelcentrum van Orléans.

de voorbereiding

2009-05-08T19:03:00.001+02:00

Het verhaal van deze reis begint in het reisbureau.
Het werd tijd voor nog eens een reisje en het liefst naar Zuid-Spanje of Griekenland.

"Griekenland is nog toe, en voor Spanje zijn jullie te laat". OK, we waren maar veertien dagen op voorhand met de planning van de reis begonnen, maar het leek ons niet echt hoogseizoen. We kregen enkele brochures met jet-air hotels in onze handen gestopt en ze ging wel eens kijken voor een vlucht.

Die vlucht leek het grootste probleem. Bovendien was dit niet het soort reis dat we voor ogen hadden. We zijn daar vriendelijk buitengevlucht. Dat we in onze raid de chacoche hadden laten staan was enkel een voorbereiding op wat de reis voor ons in petto had.

Vliegen en auto huren leek me te duur, en bovendien vind ik het reizen naar de bestemming de helft van het plezier van het volledige avontuur.
Dat brengt me al meteen bij de essentie, een vriend zei me dat wij op reis gaan voor cultuur, zij eerder voor natuur. Na verschillende boeiende reizen zijn we er zelf ook uit, de cultuur willen we zeker leren kennen, ook de natuur boeit ons, maar bovenal is het het avontuur dat ons willens nillens achtervolgt.

De avond na de ontsnapping uit het reisbureau vond ik op internet via interhome ons huis voor het grootste deel van de reis. De hotels voor de heen en terugreis had ik de dag nadien, en ik was gelukkig verwittigd dat ik ook de tickets voor het alhambra al best bestelde.